Przygotuj informacje o:

• dacie ostatniej miesiączki, 
• średniej długości cyklu, 
• liczbie dni krwawienia, 
• obfitości krwawienia, 
• obecności skrzepów, 
• plamieniach między miesiączkami, 
• bólu i jego nasileniu, 
• krwawieniach po współżyciu, 
• stosowanej antykoncepcji, 
• lekach i suplementach, 
• chorobach przewlekłych, 
• przebytych ciążach, porodach i poronieniach, 
• zabiegach ginekologicznych, 
• wynikach wcześniejszych badań, 
• planach dotyczących ciąży. 

Lekarz może zapytać także o zmiany masy ciała, stres, sen, aktywność fizyczną, dietę, karmienie piersią, objawy tarczycy, trądzik, owłosienie, mlekotok, bóle głowy lub objawy niedokrwistości.

Do ginekologa warto zgłosić się, gdy występują:

• cykle dłuższe niż 35 dni, 
• mniej niż 8 miesiączek w roku, 
• brak miesiączki, 
• nieregularne krwawienia, 
• trudności z zajściem w ciążę, 
• trądzik oporny na leczenie, 
• nadmierne owłosienie twarzy, brzucha, klatki piersiowej lub pleców, 
• łysienie typu androgenowego, 
• nadmierna masa ciała lub insulinooporność. 

W wytycznych PCOS za nieregularne cykle u osób ponad 3 lata po pierwszej miesiączce uznaje się m.in. cykle krótsze niż 21 dni, dłuższe niż 35 dni lub mniej niż 8 cykli rocznie; u pacjentek z nieregularnymi cyklami i hiperandrogenizmem USG lub AMH nie zawsze są konieczne do rozpoznania.

Samo stosowanie kosmetyków czy suplementów bez poznania źródła problemu często nie przynosi oczekiwanych efektów.

Podczas konsultacji trychologicznej specjalista przeprowadza szczegółowy wywiad dotyczący stylu życia, pielęgnacji, stanu zdrowia, następnie wykonuje badanie skóry głowy przy użyciu trichoskopu. Ocenia stan skóry głowy, mieszków włosowych oraz jakość włosów. Dzięki temu możliwe jest stworzenie indywidualnego planu działania.

Konsultacja jest wskazana, gdy:

• miesiączka nie pojawiła się mimo dodatniego lub niepewnego testu ciążowego, 
• okres nie występuje przez ponad 3 miesiące przy wcześniejszych regularnych cyklach, 
• okres nie występuje przez 6 miesięcy przy wcześniejszych nieregularnych cyklach, 
• miesiączka nie pojawiła się do 15. roku życia, 
• brak miesiączki wystąpił po intensywnym odchudzaniu, dużym stresie lub nasilonych treningach, 
• pojawił się mlekotok, silne bóle głowy, zaburzenia widzenia, trądzik, nadmierne owłosienie lub nagłe uderzenia gorąca. 

ASRM definiuje wtórny brak miesiączki jako brak krwawienia przez ponad 3 miesiące u osób z wcześniej regularnymi cyklami lub przez 6 miesięcy u osób z wcześniej nieregularnymi cyklami; nawet tygodniowe opóźnienie miesiączki u osoby współżyjącej może wymagać wykluczenia ciąży. 

Warto zgłosić się do ginekologa, gdy:

• krwawienie trwa dłużej niż zwykle, 
• podpaska lub tampon wymagają zmiany bardzo często, 
• pojawiają się duże skrzepy, 
• konieczna jest zmiana zabezpieczenia także w nocy, 
• miesiączka ogranicza pracę, szkołę, podróże lub aktywność fizyczną, 
• występuje osłabienie, duszność, zawroty głowy lub kołatanie serca, 
• pojawiają się plamienia między miesiączkami, 
• krwawieniom towarzyszy silny ból lub uczucie ucisku w miednicy. 

W praktyce klinicznej ocena obfitości opiera się na opisie pacjentki, bo dokładny pomiar utraty krwi jest trudny; pomocne są pytania o częstotliwość zmiany środków higienicznych, skrzepy, krwawienie nocne i wpływ na aktywność. 

Insulinooporność jest stanem, w którym komórki organizmu (przede wszystkim tkanki tłuszczowej, mięśni szkieletowych i wątroby) słabiej reagują na insulinę – hormon odpowiedzialny za regulację poziomu glukozy we krwi. Aby zrekompensować opór tkanek i utrzymać prawidłowe stężenie glukozy we krwi, komórki β wysp
trzustkowych zwiększają wydzielanie insuliny. Utrzymująca się hiperinsulinemia prowadzi stopniowo do wyczerpywania się zdolności wydzielniczych komórek β trzustki i w efekcie do wystąpienia najpierw stanu przedcukrzycowego, a następnie cukrzycy typu 2 (u części chorych). Ponadto przewlekła hiperinsulinemia stanowi czynnik zwiększający ryzyko rozwoju niektórych nowotworów i chorób układu sercowo-naczyniowego u osób chorujących na otyłość.

Nieregularny cykl nie jest rozpoznaniem samym w sobie — jest objawem, który wymaga ustalenia przyczyny. Do częstych powodów należą:

• zaburzenia owulacji, 
• zespół policystycznych jajników, czyli PCOS, 
• choroby tarczycy, 
• podwyższona prolaktyna, 
• przewlekły stres, 
• nagła redukcja masy ciała, 
• nadmierny wysiłek fizyczny, 
• zaburzenia odżywiania, 
• insulinooporność i zaburzenia metaboliczne, 
• okres po porodzie i karmienie piersią, 
• odstawienie lub rozpoczęcie antykoncepcji hormonalnej, 
• okres okołomenopauzalny, 
• mięśniaki, polipy lub inne zmiany w obrębie macicy. 

W diagnostyce nieprawidłowych krwawień lekarz bierze pod uwagę regularność, częstość, czas trwania i obfitość krwawienia, a także ból, objawy ogólne, leki, antykoncepcję, możliwość ciąży i wpływ dolegliwości na codzienne życie. 

U czterech na dziesięciu palestyńskich mężczyzn zmagających się z niepłodnością wynik badania przesiewowego wskazywał na możliwość występowania zaburzenia depresyjnego. Wśród chińskich mężczyzn z niepłodnością u 38% rozpoznano depresję, a u 15,7% zaburzenia lękowe. W Iranie depresję stwierdzono u około 17% mężczyzn leczonych w jednej z klinik niepłodności. Z kolei badanie przeprowadzone wśród włoskich mężczyzn nie wykazało istotnych różnic w nasileniu objawów depresyjnych i lękowych między mężczyznami poddawanymi procedurom wspomaganego rozrodu a populacją ogólną.

Do najczęstszych objawów należą:

• miesiączki pojawiające się zbyt często lub zbyt rzadko, 
• brak miesiączki, 
• bardzo obfite krwawienia, 
• krwawienia trwające dłużej niż zwykle, 
• plamienia między miesiączkami, 
• krwawienia po współżyciu, 
• nasilony ból miesiączkowy, 
• nagła zmiana charakteru cyklu, 
• objawy niedokrwistości, takie jak osłabienie, bladość, zawroty głowy lub kołatanie serca. 

W klasyfikacjach medycznych za prawidłową częstość miesiączkowania u osób w wieku rozrodczym często przyjmuje się cykl trwający około 24–38 dni, a krwawienie zwykle nie powinno przekraczać 8 dni; ocenie podlega także regularność i obfitość krwawienia.

SUI wynika z dwóch głównych mechanizmów:

1. Niedostatecznego podparcia cewki moczowej i strefy zamykającej (urethral support failure),
2. Niewydolności zwieracza cewki moczowej (Intrinsic Sphincter Deficiency – ISD).

W obu przypadkach potrzebne jest mechaniczne wsparcie cewki, które stabilizuje ją podczas wzrostu ciśnienia.
Taśmy TVT/TOT pełnią rolę swoistej „hamaka” pod cewką – reagują dynamicznie: podczas kaszlu czy wysiłku unoszą cewkę, poprawiając jej zamknięcie, a w spoczynku pozostają luźne (tension-free).