W wielu sytuacjach konsultację można odbyć niezależnie od dnia cyklu, szczególnie gdy objawy są niepokojące. Niektóre badania hormonalne wykonuje się jednak w określonych dniach, dlatego lekarz może zaplanować je po pierwszej wizycie.

Diagnostyka obejmuje rozmowę, badanie, USG oraz badania laboratoryjne dobrane do objawów. Lekarz może zalecić ocenę androgenów, TSH, prolaktyny, glukozy, insuliny, lipidogramu i innych parametrów metabolicznych.

Ważne jest także wykluczenie innych przyczyn podobnych objawów, takich jak choroby tarczycy, hiperprolaktynemia, zaburzenia nadnerczowe, przedwczesne wygasanie czynności jajników lub działania leków.

W wielu przypadkach potrzebna jest współpraca między trychologiem, dermatologiem, endokrynologiem, ginekologiem oraz innymi specjalistami.

Takie kompleksowe podejście pozwala skuteczniej szukać przyczyny problemu.

Organizm człowieka jest całością, a kondycja skóry głowy może być związana z ogólnym stanem zdrowia, pracą tarczycy, jelit, trybem życia.

Prawidłowa diagnostyka pozwala uniknąć przypadkowego stosowania nieskutecznych metod.

Diagnostykę zwykle zaczyna się od wykluczenia ciąży. Następnie lekarz ocenia, czy problem może wynikać z zaburzeń osi podwzgórze–przysadka–jajnik, chorób tarczycy, hiperprolaktynemii, PCOS, niedoboru masy ciała, nadmiernego wysiłku, leków lub zmian anatomicznych.

W zależności od sytuacji mogą być potrzebne:

• test ciążowy z krwi lub moczu, 
• badanie ginekologiczne, 
• USG, 
• TSH, 
• prolaktyna, 
• FSH, LH, estradiol, 
• progesteron, 
• androgeny, 
• badania metaboliczne, 
• morfologia, 
• elektrolity, 
• dalsza diagnostyka endokrynologiczna. 

W przypadku podejrzenia czynnościowego podwzgórzowego braku miesiączki Endocrine Society zaleca traktowanie tego rozpoznania jako diagnozy z wykluczenia, po wcześniejszym wykluczeniu m.in. ciąży i innych chorób mogących zatrzymać miesiączkę; w ocenie uwzględnia się badanie fizykalne oraz badania laboratoryjne, w tym hormony tarczycy i prolaktynę.

Obfite krwawienia mogą być związane z:

• mięśniakami macicy, 
• polipami endometrium, 
• adenomiozą, 
• endometriozą, 
• zaburzeniami owulacji, 
• PCOS, 
• zaburzeniami krzepnięcia, 
• chorobami tarczycy, 
• stosowaniem niektórych leków, 
• wkładką domaciczną bez hormonu, 
• rozrostem endometrium, 
• rzadziej — zmianami nowotworowymi. 

U pacjentek z obfitym krwawieniem wytyczne NICE zalecają zebranie dokładnego wywiadu, ocenę objawów towarzyszących, wpływu na jakość życia i wykonanie morfologii krwi; dalsze badania, takie jak USG lub histeroskopia, dobiera się zależnie od objawów i podejrzeń. 

Insulinooporność nie jest chorobą samą w sobie, u większości osób, u których występuje, jest konsekwencją (objawem) nadwagi i otyłości, dlatego całą uwagę i wysiłek terapeutyczny należy skierować na leczenie tych stanów.

Pierwszym krokiem jest rozmowa. Lekarz zapyta o datę ostatniej miesiączki, długość cykli, liczbę dni krwawienia, nasilenie krwawienia, plamienia, ból, współżycie, stosowaną antykoncepcję, choroby przewlekłe i przyjmowane leki. Warto przygotować kalendarzyk miesiączek lub dane z aplikacji.

W zależności od objawów diagnostyka może obejmować:

• badanie ginekologiczne, 
• USG narządu rodnego, 
• test ciążowy, 
• morfologię krwi, 
• TSH i inne badania tarczycy, 
• prolaktynę, 
• FSH, LH, estradiol lub progesteron, 
• androgeny przy podejrzeniu PCOS, 
• ocenę gospodarki glukozowo-insulinowej, 
• badania w kierunku zaburzeń krzepnięcia, 
• cytologię, test HPV lub badania infekcyjne, jeśli są wskazania. 

U pacjentek w wieku rozrodczym przy nieprawidłowych krwawieniach należy wykluczyć ciążę, a morfologia pomaga ocenić niedokrwistość i płytki krwi; badania tarczycy i hormonalne wykonuje się zależnie od objawów i podejrzeń klinicznych.

Częstość występowania zaburzeń seksualnych jest istotnie wyższa u mężczyzn z niepłodnością w wieku 23–45 lat w porównaniu z mężczyznami płodnymi. Wykazano dodatni związek między czasem trwania niepłodności a ryzykiem zaburzeń erekcji i przedwczesnego wytrysku. Podobnie dłuższy czas trwania niepłodności wiąże się z niższym poziomem pożądania seksualnego oraz mniejszą satysfakcją ze współżycia. Wpływ trudności seksualnych pojawiających się w przebiegu niepłodności często odczuwają oboje partnerzy.

Zaburzenia cyklu mogą mieć wiele przyczyn: od stresu, zmian masy ciała i intensywnego wysiłku, przez zaburzenia hormonalne, PCOS, choroby tarczycy, hiperprolaktynemię, mięśniaki, polipy, adenomiozę, endometriozę, po działania niektórych leków lub problemy z krzepnięciem. Nieprawidłowe krwawienia maciczne klasyfikuje się m.in. według systemu PALM-COEIN, który porządkuje przyczyny strukturalne, takie jak polipy, adenomioza, mięśniaki i rozrosty, oraz niestrukturalne, np. zaburzenia owulacji, krzepnięcia czy przyczyny jatrogenne. 

Wizyta u ginekologa pozwala nie tylko zmniejszyć uciążliwe objawy, ale też wykluczyć przyczyny wymagające szybszego leczenia. Szczególnej uwagi wymagają bardzo obfite krwawienia, krwawienia po menopauzie, krwawienia między miesiączkami oraz objawy sugerujące niedokrwistość.

Nietrzymanie moczu nie zawsze ma tę samą przyczynę ani przebieg. Najczęściej wyróżniamy trzy główne typy:

1. Wysiłkowe nietrzymanie moczu (WNM)

To najczęstsza postać – stanowi nawet 70–80% wszystkich przypadków NTM.
Wysiłkowe nietrzymanie moczu polega na wycieku moczu podczas czynności zwiększających ciśnienie w jamie brzusznej, np.:

• kaszlu, kichania, śmiechu,
• wchodzenia po schodach, podnoszenia ciężaru,
• biegania lub ćwiczeń.

Wysiłkowe NTM nie jest związane z parciem na pęcherz, lecz z mechanicznym osłabieniem mięśni dna miednicy i cewki moczowej.

Najczęstsze przyczyny:

• porody drogami natury (zwłaszcza liczne lub z dużym dzieckiem),
• uszkodzenie mięśni i nerwów miednicy w trakcie ciąży lub porodu,
• otyłość,
• przewlekły kaszel,
• spadek estrogenów w okresie menopauzy.

W lekkich przypadkach wyciek dotyczy kilku kropel moczu tylko przy wysiłku, w cięższych – nawet przy zwykłym wstawaniu z krzesła.

2. Nietrzymanie moczu z parcia naglącego (nadreaktywny pęcherz)

Charakteryzuje się nagłą, nieodpartą potrzebą oddania moczu, której kobieta nie jest w stanie powstrzymać. Często towarzyszy temu częstomocz (oddawanie moczu co godzinę lub częściej, także w nocy).
Niekiedy pęcherz kurczy się zbyt często i zbyt gwałtownie, mimo że nie jest jeszcze pełny – stąd określenie nadreaktywny pęcherz (OAB – overactive bladder).

Przyczyny:

• zaburzenia pracy mięśni wypieracza pęcherza,
• zmiany w układzie nerwowym (np. cukrzyca, stwardnienie rozsiane, udar, choroba Parkinsona),
• infekcje dróg moczowych,
• stres i napięcie emocjonalne.

Kobiety z tym typem NTM często boją się wychodzić z domu, podróżować czy ćwiczyć – z obawy przed nagłym „parciem”.

3. Mieszane nietrzymanie moczu (MNM)

Łączy cechy wysiłkowego i naglącego nietrzymania moczu. Kobieta traci mocz zarówno podczas wysiłku, jak i w sytuacjach nagłego parcia. Leczenie wymaga indywidualnego podejścia i połączenia różnych metod (farmakoterapia + rehabilitacja mięśni dna miednicy).

Inne, rzadsze typy

• Nietrzymanie z przepełnienia – gdy pęcherz jest stale przepełniony, a jego opróżnianie nie jest pełne (np. przy cukrzycy lub po operacjach).
• Czasowe (przemijające) – może wystąpić przy infekcji, zaparciach, stosowaniu niektórych leków, nadmiernym spożyciu kofeiny lub alkoholu.